ONLAR HEPİMİZİN ÇOCUĞU
ONLAR HEPİMİZİN ÇOCUĞU
Kapıdan giyecek, yiyecek bırakıp, sorumluluklarını yerine getirdiğini, içinin ferahladığını zannedenlerden olmayın lütfen. Onlarla vakit geçirin, ellerinden tutun, saçlarını okşayın. Onların en çok ilgiye, şefkate ihtiyacı var.
Trafik kazalarından dolayı ölüm haberleri almadığımız, kapısından içeri evlatları, torunları, dostları girmedi diye gözyaşı akıtan yaşlılarımızın olmadığı, küslüklerin sona erdiği, değerlerimizin yeniden farkına varıldığı bir bayram olur bu bayram İnşallah! Parası az da olsa, ailesiyle birlikte olabilen anne babalar, öyle ya da böyle çocuklarını sevindirecek bir şeyler yapacaklardır elbet. Baştan aşağıya düzemese de çocuğunun üzerini, belki bir ayakkabıyla, belki bir bluzla ya da bayram harçlığı vererek güldürecek yavrucaklarının yüzünü.
Ya şu anda Çocuk Esirgeme Yurtları`nda kalan çocukları kim sevindirecek? Devletimiz elbette elinden geleni yapıyor, onları aç açık bırakmıyor ama insanı tek mutlu eden bular değil ki. Düşünsenize; evladınız yürümeye, ilk kelimeleri söylemeye başladığındaki heyecanınızı. Onları yüreklendirmek için kim bilir ne gayretler sarf ettiniz, kollarınızı açıp, hadi hadi, başarabilirsin diye onların gözünün içine gülerek baktınız, ne zamanlar harcadınız?
Peki yurtlardaki bakıcı annelerin tüm çocuklara bu kadar yürekten, bu kadar zaman ayırarak ilgilenmesi mümkün mü sizce? Ne kadar ellerinden geleni yapsalar da kabul edelim ki hep eksik kalıyor bir şeyler. İşte bu bayram bir başlangıç olsun ha, ne dersiniz?
Belki koruyucu aile olmak için ya da buna zamanımız yoksa hiç olmazsa rutin aralıklarla yurtları ziyaret etsek, o güzelim çocuklarla biraz vakit geçirsek, sigaraya veya lüzumsuz birçok şeye para harcamak yerine, şöyle elimizi kolumuzu çikolatalarla, oyuncaklarla doldurup onların karşısına çıkıversek fena mı olur?
Onların gözlerindeki mutluluk ifadesi hiçbir şeyle inanın değişilmeyecek bir mutluluk. Yüreklerinde hep bir şeylerin eksikliğini hissederek büyüyüp, sonuçta mutsuz gençler, bireyler olarak topluma karşı, hayatları boyunca hem kendilerini hem de çevrelerindeki insanları yormalarını, üzmelerini engellemez miyiz sizce, hep birlikte! Amerika`da yoğun bakımda yatan ikizlerden birini doktor okşadı diye diğerinden daha çabuk iyileştiğini biliyor musunuz?
Kapıdan giyecek, yiyecek bırakıp, sorumluluklarını yerine getirdiğini, içinin ferahladığını zannedenlerden olmayın lütfen. Onlarla vakit geçirin, ellerinden tutun, saçlarını okşayın. Onların en çok ilgiye, şefkate ihtiyacı var. Beni kırmayın ne olur, bu bayram şehrinizdeki yurtları ziyaret edin; hem vicdanınız hem ruh sağlığınız hem de o gülücükleri görmek için.
İkbal GÜRPINAR, Bugün
Bu e-posta adresini spambotlara karşı korumak için JavaScript desteğini açmalısınız